New York New York
De Marathon van New York spreekt iedereen op de een of andere manier behoorlijk aan, vanwege de beelden van al die lopers op de grote Verrazono bridge, of vanwege de finish in Central Park tussen de wolkenkrabbers. Het was dan op zich ook niet zo bijzonder dat ik samen met lopende vrienden van me jaren geleden al eens fantaseerde over deze marathon. Na een dik jaar fantaseren hakten we de knoop door, het moest de 2003 New York Marathon worden. Individueel opgeven schijnt nogal moeilijk te zijn, dus na wat vergelijken kwamen we bij Holland Runner terecht. Je moet je wel een half jaar van tevoren opgeven, maar rond die tijd moet je ook al beginnen gericht te trainen. De voorbereiding verliep niet echt probleemloos, door een wintersportongelukje heb ik veel last van mijn knie gehad, waardoor ik niet altijd mijn loopschema kon aanhouden.
Uiteindelijk heb ik aardig wat trainingskilometers gemaakt, en kon de reis Woensdag 29 Oktober beginnen. We hebben een paar extra dagen geboekt om New York nog eens goed te bezichtigen, de Marathon wordt namelijk gelopen op zondag 2 november. En er valt een heleboel te zien, om te beginnen de wolkenkrabbers met als hoogtepunt het Empire State Building, grote straten, de grote bruggen rond Manhattan, Central Park.
Maar een van de dingen die je eerst moet doen is het ophalen van je startnummer. Daarvoor moesten we naar een soort Frieslandhal alleen dan wat groter. Je kunt daar met je inschrijfbewijs je startnummer ophalen, plus nog allerlei andere zaken die je nodig hebt. Ook kun je je Championchip kontroleren door hem over een mat te halen, en dan te checken of je naam ook op het scherm voorbijkomt.
Verderop in de hal stonden een heleboel stands, van o.a. Asics, waar je hele mooie loopkleding kon kopen met het N.Y. marathonlogo erop. Ook allerlei andere dingen kon je kopen, van powerbar tot tepelpleisters.
Vrijdags was er een trainingsloopje georganiseerd door Holland Runner, maar voor de conditie hoefde dat niet, we liepen elke dag sowieso al vele kilometers terwijl we de stad verkenden.
Zaterdag werd er een Internationale Frienshiprun gelopen, alle niet Amerikaanse lopers zijn daarbij uitgenodigd. Een gezellige boel, verzamelen bij het VN gebouw, allerlei speeches aanhoren en na lang wachten eindelijk losgelaten worden in de straten van New York. Het is eigenlijk een generale repetitie voor de grote dag, je merkt dat iedereen een beetje gespannen is. Het eindpunt is eveneens in Central Park, we eindigen bij de officiele Marathon finish.
S'Avonds hebben we dan nog een laatste instructieavond voor de grote dag, waarbij alles nog eens aan de orde komt. Goed eten en vooral drinken van tevoren, geen dingen eten of drinken die je anders ook niet neemt bij een training. Ook alle details van voor en na de marathon worden nog eens doorgenomen, het is een hele organisatie om een loop met 35 duizend mensen in een stad als New York te organiseren.
We zouden ook nog naar de grote pasta-party in Central Park, de laatste koolhydraten naar binnen stouwen, ware het niet dat er een rij van een kilometer of meer stond te wachten. Met in ons achterhoofd een verhaal van een stel belgen die we in de metro tegenkwamen over lange rijen en slappe pasta, besloten we na kort beraad maar een eigen pastaparty te houden in een plaatselijke Pasta Break op Times Square. Dit was ook heel gezellig, alleen een beetje weinig. Dus onderweg naar het hotel nog even een dikke muffin gekocht, je moet er toch niet aan denken dat je tijdens de Marathon halverwege met een lege tank komt te staan.
Die avond maar vroeg naar bed omdat we ook vroeg weer op moesten, 5uur maar liefst! s'Nachts gelukkig goed geslapen, paar keer eruit geweest om te drinken, en af te wateren. Om 5 uur weer op dus, de loop kleren die ik van tevoren klaar had gelegd aangetrokken, met daar overheen een stel oude kleren om tot vlak voor de start warm te blijven. Die oude kleren laat je dan gewoon liggen, en worden opgehaald en aan de daklozen gegeven. Nadat we flink gegeten en gedronken hadden gingen we met z'n allen naar een centraal punt vanwaar ontelbaar veel bussen af en aan reden om alle lopers naar de bekende Verrazano Bridge te rijden. Na een uurtje waren we onderweg, en het bleek nog een lange rit. Langer dan me lief was, want door al het gedrink voelde ik al een tijdje een toenemende druk in mijn blaas. Toen we eindelijk aankwamen bij de brug was ik dolblij dat ik het gehaald had en niet een van de noodscenarios die ik al bedacht had ten uitvoering hoefde te brengen, en spatte meteen naar het eerstvolgende boompje dat ik zag en hoopte dat de opluchting net zo groot was wanneer ik straks over de finish kwam.
Alle lopers verzamelen zich op een groot terrein vlak bij de Verrazano Bridge, waar je nog even wat kan eten en drinken. Een uurtje voor de start loopt iedereen langzaam naar zijn startvak, waarvan er drie waren, met elk een eigen kleur. Onderweg kun je nog een speciale doorzichtige zak met spullen zoals trainingspak en schone kleren in een UPS vrachtwagen dumpen, die je dan vlak na de finish weer op kan halen. De startvakken zijn weer opgedeelt in startnummers, zodat iedereen weet waar hij moet zijn. Een 20 minuten voor de start nog even een laatste plasje in de bosjes en dan loop je met z'n allen langzaam naar de voet van de brug, de spanning stijgt! Het is dan ongeveer kwart voor 10, om 10:10 zal het startschot vallen.
Het wordt nu echt spannend, het is inmiddels prachtig weer. Met dik 20 graden, hoge luchtvochtigheid en windstil weer is het om te lopen wel erg warm. Dan valt eindelijk het startschot, en naar een paar minuten komt de massa in beweging. Door de luidsprekers klinkt Frank Sinatra met New York New York, hoe toepasselijk. Het begin is meteen spectaculair, zo bovenop de enorme brug, met 35.000 andere lopers, met vaag op de achtergrond Manhattan. Ik ben dan ook drukker bezig foto's te nemen dan met lopen, het gaat dan ook nog niet zo gekke hard. Ik had speciaal hiervoor een riem gekocht met een bidon op de rug. De bidon had ik thuisgelaten, zodat de digitale camera er mooi inpaste. Zo kon ik onderweg mooi foto's en filmpjes nemen. En zo loop je Brooklyn binnen, de eerste 12 km lopen de drie verschillende startgroepen ook verschillende parcoursen.
In het begin hebben we nog geprobeerd mensen in te halen, maar je kunt beter gewoon meedoen met de polonaise, anders erger je je alleen maar. Later loop je door Queens, waar ook het halve marathon punt ligt. Het lopen gaat nog steeds oke, met deze hitte is het zaak veel te drinken (drinkposten op elke mijl). Op dit stuk heb je een paar stevige bruggen, waarvan een de Queens Borough Bridge, die je naar Manhattan brengt. Dit is een mooi stukje, op de brug hoor je alleen maar het geroffel van de zolen over het wegdek, en als je Manhattan binnenkomt een oorverdovend onthaal van vele duizenden New Yorkers. Er schijnen dan ook 2 miljoen kijkers langs de route te staan, die allemaal even enthousiast aanmoedigen.
Dan komt er een heel mooi stuk, de First Avenue. Breed, veel kijkers, mooi uitzicht waar je de duizenden lopers voor je op de licht glooiende weg ziet lopen. Het is een aardig lang recht stuk, aan het eind ervan een brug over naar de beruchte Bronx. Dit is naar het schijnt de enigste dag per jaar dat je daar veilig over straat kan lopen! Vervolgens weer een brug over voor het laatste stuk, door Harlem richting Central Park, voor die laatste 6 kilometer golden voor mij inderdaad ook alle geldende cliché's, de laatste loodjes, man met hamer, er helemaal doorheen zitten enz enz. Plus het feit dat elke mijl aangegeven is, en dus niet elke kilometer. Na 35 kilometer zie je het verschil tussen kilometer en mijl niet echt meer, hetgeen meermaals tot grote teleurstelling heeft geleid. Je bent dan al bijna bij Central Park, daar moet je echter nog helemal omheen. Het laatste stuk is echt heel zwaar, het is een vrij lang vals plat, wat je dan maar lijdzaam omhoog stroffeld. De opluchting is dan ook enorm als je de finish passeerd, en je realiseerd dat je het gehaald hebt. Gelukkig bleef ik met een netto tijd van 3uur 53 minuten mooi onder de 4 uur, ook al had het nog wel sneller gekund. Er waren echter nogal wat vertragende factoren, zoals al die andere lopers, het warme weer, bruggen etc. Het ging ook niet echt om de tijd maar om de belevenis.
Je krijgt meteen een isolatiefolie omgehangen, een plastic zakje met eten en drinken, plus een mooie medaille. Ik moet zeggen dat het hele evenement erg goed georganiseerd is, overal is aan gedacht.
Je moet dan nog een aardig eindje wandelen voor je bij de vrachtwagens met je schone spullen, maar dat is goed voor de spiertjes. Dan is het zaak de bekenden op te zoeken bij de speciale Family Reunion gebieden, gesorteerd op starkleur en alfabet. Het duurde een tijdje voor ik mijn lopende vrienden Theun en Sytske gevonden had, die resp. in 4:15 uur en 5:00 uur gelopen hadden. Ik zag Lionitasser Joop Lusthof ook nog lopen, ik was al bang dat ik hem niet meer zou tegenkomen. Hij was niet zo te spreken over zijn tijd, een oude blessure speelde op, maar heeft wel de New York marathon gelopen! Joop ging na de marathon nog een paar dagen naar Florida.
Wij zijn nog een paar dagen in New York gebleven om de stad verder te bekijken. De dag na de marathon hebben we een boottocht gemaakt rond Manhattan, erg geschikt omdat je dan niet hoeft te lopen. Dat ging namelijk niet zo soepel meer! Maar er waren er meer, op de boot, maar ook in de stad, die liepen alsof ze hun rollator vergeten waren.
De marathon zelf is erg goed georganiseerd, maar dat moet ook wel omdat het nogal wat gevolgen heeft om een marathon in zo'n grote stad te organiseren. Wat me opviel was dat er behoorlijk veel mensen waren die zonder al teveel voorbereiding de marathon liepen, ik zag na 10 kilometer al mensen wandelen. Je mag er dan ook de hele dag over doen, en nog wel langer geloof ik, het is echt een allemans marathon.
Terugblikkend een geweldige ervaring, ik heb er met volle teugen van genoten, het is een ideale marathon om als eerste te lopen.
Frans Feijen
Foto's New York Marathon
(Klik op foto voor grotere versie)
Terug naar de nieuwspagina
