20-04-05 Rotterdam nasleep (uit het dagboek van René van Kaam)

Het lopen van een marathon is geen sinecure. Dat ondervond Rene van Kaam tijdens zijn marathon van Rotterdam.
Zoals iedereen heeft kunnen lezen was Rene eerder al Nederlands kampioen geworden in zijn klasse tijdens de Leidsche Rijnmarathon.
Daarvoor verbeterde hij en passant nog zijn persoonlijk beste tijd op de halve marathon. Maar na zo'n periode is het soms gewoon op!
Waarom en voor hoelang? Dat is per persoon verschillende. Ik ben ervan overtuigd dat Rene er zo meteen gewoon weer staat. Na inspanning hoort ook rust. Hoe je dat ook invult. Rust in je hoofd, rust in je lijf of even niet "moeten". Dat verdient iemand na een periode van inspanning.
Pas goed op je lichaam en geest. Je lichaam geeft je soms veel plezier dus geef je lichaam ook iets terug voor al die prettige dingen!

Hier uit het dagboek van Rene (wederom bedankt dat je je ervaringen met ons wilt delen) zijn persoonlijke belevenis: (Jelle Luinstra)

Rotterdam nasleep:

Terugkijkend op de Rotterdam marathon kan ik stellen dat ik weer met beide benen (waarvan nog een met spierpijn) op de grond sta. Even dacht ik alles te kunnen; even dacht ik in de euforie na Den Haag en Utrecht meteen onder de 2.40 te lopen. En eigenlijk kon ik ook niet anders dan snel van start gaan in Rotterdam. Wat had ik eraan om hier bijvoorbeeld 2.43 te lopen na zilver en goud; het zou me op dit moment nauwelijks voldoening geven. Het enige dat me echt bevrediging kon geven was een nieuw pr. En dus liep ik, achteraf beschouwd mezelf lichtelijk overschattend, die eerste 12 kilometers in een groepje dat op gemiddeld 3.35 per kilometer zat. Een tikje (te) roekeloos natuurlijk! En al helemaal onder deze gure omstandigheden, waar ik normaliter toch al niet al te best tegen bestand ben. En toch wilde ik het proberen, ik nam heel bewust het niet geringe risico dat deze bliksemstart door mijn lijf zou worden afgestraft. De wijze waarop mijn lichaam me tenslotte in de steek liet, was echter volkomen onverwacht en baart me nu - vier dagen na de marathon - toch nog wel enige zorgen. Het is me namelijk nog niet eerder overkomen dat ik van het ene op het andere moment niet meer kon hardlopen als gevolg van een schijnbaar uit het niets opkomende stekende pijn in mijn rechterhamstrings. En dat terwijl ik de dagen voor de marathon eindelijk eens helemaal niets meer voelde op deze – altijd – zwakke plek bij mij. Voor zowel de CPC-loop als de marathon van Utrecht had ik nog wel die twijfels over mijn spieren, en in beide gevallen had ik toen tijdens de wedstrijd nergens last van. En nu dus wel; ik kan het niet anders verklaren dan een gevolg van een combinatie van het natte en koude weer en de (te) snelle eerste 15 kilometers. Overbelasting ligt minder voor de hand, vermoed ik. Na Utrecht heb ik mijns inziens voldoende rust genomen?! Van de twaalf dagen tussen beide marathons heb ik er maar op vier getraind.

En wat gebeurde er nu precies kort na het passeren van het 26 kilometerpunt? Was het kramp, zoals ik meteen dacht, of is er toch sprake van een soort spierverrekking? Met wandelen heb ik nergens last van. Maar na drie dagen was de pijn nog lang niet weg, bleek toen ik woensdag een rustig duurloopje deed. Oei, als dat maar niet te lang gaat doorzeuren... Begin mei staat de volgende marathon namelijk op het programma: die van Het Bildt (5 mei) of Enschede (8 mei). De keuze zal ik op het laatste moment - de weersvoorspellingen wetende - maken.

Groet, René


Terug naar de nieuwspagina