21-5-2006 Greetje heeft het gehaald!

Mijn doelstelling, het volbrengen van mijn eerste marathon heb ik gehaald! Daarbij heb ik dankzij giften van velen een aardig bedrag ingezameld voor het ziekenhuis in Moshi, Tanzania.

Een verslag;
Zaterdag 8 april togen Joop en ik naar Rotterdam. De stad was al in het teken van de marathon. In het Worldtratecenter was van alles te doen rondom de marathon. Hier heb ik eerst mijn startnummers opgehaald, daarna hebben we genoten van de sfeer.
Om goed te kunnen presteren waren we 's-avonds op tijd naar bed gegaan. Eenmaal in bed kon ik de slaap niet vatten. Ik droomde dat ik te laat bij de start aan kwam. Ik was mijn soducreme, tegen het schuren op de huid, vergeten. Gelukkig was er een loopster die een hele grote pot had waar ik uit mocht gebruiken. Tot overmaat van ramp was ik mijn startnummers ook nog vergeten. Ik ben toch maar gestart, zonder nummers. Eerst moest ik door water waden. Dit schoot niet op. Daarna moest ik over een dijk lopen. Hierover kropen krokodillen, die mij in de kuiten wilden bijten. Geschrokken werd ik wakker. Gelukkig het was maar een droom, maar wat had deze droom te betekenen?

De volgende ochtend na het ontbijt waren we even naar buiten gelopen om te bepalen wat ik aan zou trekken.Het was heerlijk weer en de zon scheen, dus de driekwartbroek kon in ieder geval aan. Maar dan de bovenkant? Ik besloot om toch maar een shirt met lange mouwen aan te doen. De mouwen kon ik altijd opstropen als het warm zou worden. Wat is er nog mooier dan met opgestroopte mouwen door Rotterdam te lopen. Het past bij mijn instelling en bij die van de inwoners van Rotterdam!
Nu werd het eigenlijk wel spannend en was ik voor het eerst zenuwachtig. Op tijd gingen we naar de start en vlak voordat het kanonschot zou vallen deed ik nog even snel een sanitaire stop. Daarbij ontmoette ik een atlete uit Drenthe, die net als ik geen gram afgevallen was tijdens de voor bereiding van de marathon. Waar je het dan al niet met vreemden over kunt hebben. Het typeert de saamhorigheid.
Daarna worstelde ik me naar de rechter kant, want dat had ik met Joop afgesproken. Wie zag ik voor me; Ype! Konden we elkaar nog even héél veel succes wensen. Het schot viel en tot mijn verrassing konden we vlot doorlopen. Net op het nippertje lukte het me nog om mijn horloge op te starten. Nadat ik over de eerst matten liep zag ik Anke Wierenga. Ik kon haar succes wensen, even verder op zag ik twee loopsters van sv Friesland. Hen kon ik niet meer beroepen. Hoe is het mogelijk dat je elkaar nog treft tussen 16.000 deelnemers!
Het eerste gedeelte van het parcours was fantastisch. De ambiance en de sfeer waren geweldig, mede door het aanmoedigende publiek langs het parcours. Daar krijg je vleugels van. Fantastisch! Het viel me geregeld op dat er vrouwen langs het parcours stonden die specifiek de vrouwen aanmoedigen. En dan de kinderen die hun handen uitstaken, dit bracht geluk beweerden ze. Tot aan 25 kilometer ging het behoorlijk goed. Richting het 30 kilometerpunt kreeg ik het zwaarder. Hier ontmoette ik de lopers die richting 40 kilometer punt gingen. Plotseling hoorde ik mijn naam scanderen uit deze horde van lopers. Het was André Bär. Ik kende hem alleen maar van gezicht, maar nu ook van naam.
Na het 30 kilometer punt de laatste lus in. Hier kreeg ik het moeilijker. Na rijp beraad met mezelf toch nog een sanitaire stop gedaan. In eerst instantie lukte dat niet, omdat een politieagent meende voorrang te hebben, hij had het al 3 ½ uur opgehouden! Wel ja zeg! De volgende poging lukte, maar hierdoor had ik tijd verloren. Dan richting Kralingse bos. Een mooie omgeving, echter daar kon ik niet van genieten en velen om mij heen hadden het ook zichtbaar moeilijk. Mijn benen wilden wel, maar mijn maag niet. Geregeld even wandelen en weer beginnen. Gedachten speelden door mijn hoofd; "heb ik dan toch niet voldoende getraind?" Het werd een strijd met mezelf, maar daarbij heb ik nooit een moment overwogen om te stoppen. Een verslaggeefster van RijnmondTV kon me nog wat oppeppen. Na het 40 kilometerpunt nam ik me voor niet meer te wandelen, maar door te draven. Dit lukte! De boog van de finish was in zicht. Aan de linker kant zag ik mijn jasje opdoemen, niet realiserende dat Joop hiermee zwaaide. In een flits zag ik Marjan en Brigit. De finish bereikte ik met een bepaalde euforie. Een hand van burgemeester Ivo Opstelten bevestigde dat ik het gehaald had! Verderop kreeg ik de medaille. Het was dus werkelijk zo!
Ik had het gehaald! Mijn eerste marathon!
Marjan en Brigit zochten mij op achter het hek. Ik scheen er niet uit te zien en zo voelde ik me ook. Gekkenwerk was het zei ik. Ik vond het fantastisch dat ze er waren om mij aan te moedigen! Brigit zorgde er nog voor dat ik herenigd werd met Joop, die schat kon ik niet vinden en hij mij niet!
Op de hotelkamer merkte ik pas goed hoe zwaar het was geweest, maar na een warm bad knapte ik snel op. 's-Avonds hebben Joop en ik heerlijk gegeten in een Spaans restaurant. Dat ging er goed in, want een honger dat ik had!
Na deze dag hebben we nog een aantal dagen genoten van Rotterdam. Het herstel ging heel vlot, weinig spierpijn en zo. Hierdoor besefte ik dat de training goed geweest was.

In de dagen na de marathon ontving ik bloemen, kaarten en e-mails. Iedereen wil ik hierbij daarvoor bedanken.
Verder wil ik iedereen bedanken die mij zoveel support gegeven hebben, waardoor ik tot deze prestatie in staat was!

Tot slot;
Tot nu toe heb ik voor het werk van stichting UROLOGY FOR ALL in het ziekenhuis in Moshi 1053,95 Euro ingezameld.
Allemaal bedankt hiervoor! Geweldig! Het geld wordt zeker goed besteedt. Ik houd jullie op de hoogte wat er met het geld gedaan wordt.

Greetje Bijlsma






Terug naar de nieuwspagina