Zaterdagmorgen half zeven….. de wekker maakte mij wakker en het was alsof ik nog maar kort daarvoor op bed was gegaan. Maar één blik was genoeg om te zeggen dat het toch echt tijd was om in actie te komen. Slaapdronken naar beneden om het koffiezetapparaat aan te zetten. 10 koppen… Een steelpan op het gasfornuis gevuld met een liter chocolamelk. Alles in de thermosflessen, nog meer koffie en de ingrediënten er nog even bij gedaan, zo dat was klaar. Wassen, sportkleren aan en de fiets achter in de auto geschoven evenals landmeter stokken die dienen als routepalen en afzetlint als herkenningspunt. Zo rond zeven uur was alles klaar. Niet gek zo vroeg op de morgen. In het donker met een beetje mist reed ik in de auto in de richting van Leeuwarden. De radiozender zond al kerstmuziek uit. Het overlaadt mij altijd met een gevoel van gezelligheid en saamhorigheid. Niet dat ik dat in andere tijden ontbeer, maar kennelijk werkt deze periode als smeerolie tussen mensen.
Leeuwarden met een lichtschijnsel boven de stad liet ik links liggen. Gelukkig. Ik rijd liever door een landelijke omgeving, voor zover de weg naar Goutum nog landelijk is. Over enige tijd is ook hier industrieterrein, realiseerde ik mij. De grootheidswaan van een provinciestad. Hoorde ik onlangs nog dat een derde van de industrieterreinen leeg staat, in Leeuwarden bouwen ze rustig een nieuwe op de plaats waar de Boksumerdam voor iedere Leeuwarder nog gold als het landelijk uitje op de zondagmiddag. Ja ook deze tijd overvalt mij wel eens een gevoel van weemoed. Ik wil niet over vroeger schrijven, want het gezegde is dat je dan al oud aan het worden bent, maar vroeger…. Was alles beter. Dat geloof ik nu ook weer niet. Ik denk dat mensen de neiging hebben om de goede dingen uit het verleden gemakkelijker te onthouden en dat deze in de herinnering een meer prominente plaats krijgen. Ontwikkeling moet doorgaan en wees blij dat we in Friesland wonen. Door de week ben ik wel eens voor mijn werk onderweg naar het midden van het land. Een mierennest...het verkeer altijd vast, mensen die elkaar niet meer kennen en elkaar alleen met Kerst gedag zeggen. Dat past niet bij mij. Laat de westerse fratsen en gewoonten maar in het westen blijven.
Goutum met haar MacDonalds waar ’s-ochtends om zeven uur al muziek uit de luidsprekers schalt laat ik achter mij en rijd verder de provincie in. Via de Wâldwei naar Drachten en daarna door. Oosterwolde en Appelscha passeer ik nog steeds in het donker. Af en toe piepen de ruitenwisserbladen over de voorruit om de aangeslagen damp te verwijderen. Na Appelscha rechtsaf, langs het bos in de richting van Diever. Na een paar honderd meter zie ik plotseling een lichtgevend punt op de weg. Grootlicht gaat aan en ik vang een reebokje in mijn koplampen. Het diertje dat tot dusverre de jagers wist te ontkomen raakt gedesoriënteerd en loopt van links naar rechts over de weg. Wat zal ik…. De kerstrollade is al besteld…. Ik dim mijn verlichting en het diertje schiet het bos in. Prettige Kerst beestje, blijf je verstoppen.
Dan rijd ik over de Oude Willem weg. Een prachtig gebied waar de grond die voorheen door boeren werd bewerkt wordt teruggegeven aan de natuur. Zo kan het ook. In de loop van de afgelopen jaren zijn er een aantal boerderijen verdwenen en is er natuur voor teruggekomen. Een mooie uitbreiding van het Drents-Friesewold. Voorbij de Camping Hoeve aan de weg ga ik linksaf het parkeerterrein op naast het natuurgebied “De Hoekenbrink” Het doel van mijn reis. Het is acht uur en nog steeds donker en vochtig. Heel af en toe verstoord een auto die over de Bosweg rijdt de stilte, maar verder is het perfect. Vochtig weer, stilte en natuur geven in mijn beleving altijd een ander geluid. Op mijn fietsje met de routematerialen op mijn rug rijd ik het natuurgebied in. Een klaphekje kleppert achter mij dicht. Tot mijn verrassing zie ik op de Hoekenbrink een schaapskudde rond een nol liggen. Ze laten zich door mij niet van de wijs brengen als ik passeer. Zand, bladeren en mos onder de wielen zorgen voor een eigen geluid, net zoals je dat hebt als je met je fiets over een schelpenpad rijdt. Ik ga naar de noordzijde van het gebied waar een zandverstuiving is. Over het heide veld zie ik de eerste tekenen van de nieuwe dag. Ochtendschemer geeft meer zicht op het grote heideveld waarin ik mij bevind. Hier moet ik stilstaan en uitzien over de natuur. Bovenop de zandverstuiving zie ik dat schapen ook aan het ontbijt beginnen en inmiddels lopen te grazen. Een gevoel van grootsheid overvalt mij en ik ben er blij mee. De wereld is ook nog mooi. Ik ga aan de slag.
In dit mooie gebied ga ik een morgen organiseren voor de mensen van Lionitas. Lopen voor iedereen. Na het uitzetten van mijn rondjes kom ik terug bij de auto en even later verschijnen de eerste sporters al. Er komen er nog meer Jelle, maar onderweg zijn we een paar kwijtgeraakt. Erik zoekt ze en vindt ze. Na een kennismaking is het de bedoeling dat de mensen uit de verschillende trainingsgroepen van Lionitas eens met elkaar kennismaken. Rustig inlopen met iemand uit een andere groep en een vragen wie nu eigenlijk wie is en wat er nu zo leuk is aan het lopen. Arjen heeft uit zijn groep een aantal dames meegenomen die via Loopschool “De Hinde” de introductie met het lopen net hebben gehad. Ze ontmoeten Frouke en Inge die hen hebben begeleid. Hun uitdaging? Straks een 10 kilometer willen lopen!!! Leuk om eens te horen van iemand uit een prestatie of wedstrijdgroep hoe deze is begonnen met lopen. Ja, ik ben ooit begonnen met een “Start to run”-clinic Uit de gevorderdengroep, de middengroep, prestatiegroep en wedstrijdgroep zijn er mensen gekomen. Met een flinke groep mensen wordt bij de zandverstuiving een warming-up gedaan Uiteindelijk vind iedereen wel zijn maatje om na overleg diverse ronden af te leggen. Alles mag en niets moet is het credo, maar het belangrijkste is wel dat er genoten wordt van het mooie gebied en dat lukt. Al pratend of hijgend hoorde ik de mensen rond gaan. Onderweg zoekend naar mooie stokken die thuis kunnen dienen als decoratie of zoekend naar nog een alternatieve route. Na ruim een uur en een kwartier gaan we met elkaar de laatste ronde in. De onderlinge contacten zijn gelegd. Tijdens de koffie of chocolademelk, koek en geen paaseitjes, maar kersteitjes, die door deze en gene zijn meegenomen  worden er nog nagepraat. Er is een gevoel van saamhorigheid door het delen van een ervaring. We gaan weer naar huis met een tevreden gevoel. Overmorgen is het 1e Kerstdag, hoe je het ook viert, met welke gedachte de warming-up was in ieder geval in orde.
Ik weet zeker als deze mensen elkaar bij Lionitas weer tegenkomen is er de herkenning en de herinnering naar een mooie ochtend en wie weet dat er over een aantal jaren nog eens wordt gezegd… Vroeger… daar bij de Hoekenbrink… Positieve gedachten houd je immers vast.

Mensen ik wens jullie allemaal een goede tijd en tot de volgende gezamenlijke ontmoeting.

Jelle Luinstra